PERO VOLVAN, EH!!

Colas interminables ao frío ruín de Compostela, apertura de taquilla a horas insospeitadas, cartel de cheo e moita expectación. Non se trata do concerto de U2 nin de triunfito algún que se deixara ver por estas latitudes. O motivo de tanto traxín non foi outro que o da arrivada á cidade do Apóstolo do sonado Hamlet galego. A producción de RTA que dirixe Lino Braxe, a quen por certo, lle deben pitar –e ben- os oídos estes días.

O caso é que foron centos as persoas que se arrincaron do sofá a pasada fin de semana a pesares do mal tempo, para acudir ao teatro. E quíteme Deus de criticar tal esforzo. Louvado sexa quen deu en atraer de tal xeito ao persoal, moito do cal era, por certo, a primeira vez que acudía a tal evento. A causa é máis que sabida: o xuíz de Portozás deixábase ver na pel dun pouco crible “incerto señor don Hamlet”. Pero gustou, vaia se gustou. Os aplausos rompían coas mans, e os asubíos e os berros de “guapo, guapo” encheron a sala logo de máis de dúas horas e media de espectáculo. Tanta ledicia desconfío non fora por ter rematado e poder desentumecer nádegas e articulacións varias, que pola excelencia da produción.

E é que a cousa, non poden negalo, daba para máis. Para moito máis. Tanto no eido interpretativo como na mera posta en escea, o resultado foi frouxo, tirando a cutre.
A maior parte das personaxes son simples siluetas de cartón, de tratamento superificial, sen intencións, sen carácter. Tanto que dubido que os propios actores superan en todo momento cal era o seu papel e o seu nome.
A elección de actores debe ser ante todo responsable e convincente. Non se pode consentir que o elenco responda a un criterio mercantil, coma quen escolle adubíos para un escaparate. Si, hai que traer a xente ao teatro, pero non para que non volvan do espanto.

Canto á escenografía, lembro montaxes afeccionadas ben máis dignas. As columnas de orde sincrética ameazaban en todo momento con descalabrar a Hamlet-Tosar e o seu padrastro-Pernas, quen por certo, segue na súa liña de impostación elocutoria, que obriga a ignoralo por excesivo e recalcitrante.
O certo é que non se ve por ningures tanto carto como se conseguiu xuntar para esta produción, a non ser que as star system encheran a saca sen rubor.

Pero sen dúbida, o máis enoxoso é o tratamento musical. Un repertorio inmotivado, absurdo, ás veces mesmo ridículo, fai que se perda o sentido nalgúns dos momentos álxidos do Hamlet. A falla de criterio fai que ocorran este tipo de tropezos, inexcusables para quen se pretende paradigma do moderno teatro galego.

En fin, que hai moito onde rascar nesta ocasión, e que quede claro que non polo gusto de tirar abaixo a aposta shakesperiana, senón polo prematuro colgue de medallas e o desprezo expreso ao traballo da profesión, no marco dunhas condicións case sempre ben máis duras do que desta volta.

servido por mardefondo 5 comentarios compártelo